மசூதியாக மாற்றப்பட்டக் கோவில், மீண்டும் கோவிலாக புணரமைக்கப்பட்ட வரலாறு...

 மசூதியாக மாற்றப்பட்டக் கோவில், மீண்டும் கோவிலாக புணரமைக்கப்பட்ட வரலாறு...

மத நிறுவனங்களும் விஜயநகர ஆட்சியின் விரிவாக்கமும்.. 14-ஆம் நூற்றாண்டின் முதல் பாதி, ஒட்டுமொத்த தென்னிந்தியாவிற்கும் அரசியல் ஸ்திரத்தன்மையற்ற, சமூகக் குழப்பங்கள் நிறைந்த காலகட்டமாக இருந்தது; தமிழகமும் இதற்கு விதிவிலக்கல்ல. சோழர்களின் வீழ்ச்சிக்குப் பிறகு, அதிகார மையம் மதுரைக்கு மாறியது; பாண்டியர்கள் மீண்டும் எழுச்சி பெற்றனர், ஆனால் அது குறுகிய காலமே நீடித்தது. ஒரு காலத்தில் பாண்டியர்களின் அதிகாரம் தமிழகம் முழுவதிலும் பரவி, ஆந்திரப் பிரதேசத்தின் திருப்பதி மற்றும் நெல்லூர் வரை சென்றிருந்தது. இருப்பினும், உள்நாட்டுப் பூசல்கள், ஒற்றுமையின்மை, குறுநில மன்னர்களின் எழுச்சி மற்றும் வெளிநாட்டுத் தாக்குதல்கள் ஆகியவை ஒரு பண்டைய ராஜ்ஜியத்தின் வீழ்ச்சிக்கு வழிவகுத்தன. இந்த வெளிநாட்டுத் தாக்குதல் என்பது, தென்னிந்திய அரசியல் வானில் தோன்றிய புதிய இஸ்லாமிய சக்தியால் நிகழ்ந்தது. தேவகிரி யாதவர்கள், துவாரசமுத்திர ஹொய்சாளர்கள் மற்றும் வாரங்கல் காகதீயர்கள் எனத் தென்னிந்தியாவின் அனைத்து முக்கிய இந்து ராஜ்ஜியங்களையும் அச்சுறுத்திய இந்த புதிய சக்தி, தில்லி சுல்தான்களுடையதாகும். இது 1310-ல் அல்லாவுதீன் கில்ஜியால் அனுப்பப்பட்ட மல்லிக் காபூரால் தொடங்கியது. தேவகிரி மற்றும் துவாரசமுத்திரத்தைத் தாக்கி சூறையாடிய பிறகு, அவன் தமிழகத்திற்குள் புகுந்து பாண்டியர்களின் தலைநகரான மதுரை வரை சென்றான். காஞ்சிபுரம், ஸ்ரீரங்கம், மதுரை ஆகிய இடங்களில் அவன் நிகழ்த்திய கொள்ளைகளும் நாசவேலைகளும், அவன் எடுத்துச் சென்ற அபரிமிதமான செல்வங்களும் அக்கால காலவரிசைப் பதிவுகள், கல்வெட்டுகள் மற்றும் இலக்கியங்களில் விவரிக்கப்பட்டுள்ளன. மல்லிக் காபூருக்குப் பிறகு, துக்ளக்குகளின் கீழ் 1314 மற்றும் 1323-ல் இரண்டு படையெடுப்புகள் நிகழ்ந்தன. இதன் விளைவாக, பாண்டிய நாடு 'மபர்' (Ma'bar) என்று அழைக்கப்பட்டு, துக்ளக் பேரரசின் 23 மாகாணங்களில் ஒன்றாக மதுரை ஆளுநரின் கீழ் கொண்டு வரப்பட்டது. ஜலாலுதீன் அஹ்சன் ஷா மதுரையின் ஆளுநராக நியமிக்கப்பட்டான். பின்னர், அவன் கிளர்ச்சி செய்து 1335-ல் மபர் சுல்தானானான்; இந்த சுல்தானகம் 1371 வரை நீடித்தது. சுல்தான்களின் இந்த ஆட்சிக்காலம் பயங்கரமான ஒடுக்குமுறை மற்றும் கொடுங்கோன்மை நிறைந்ததாக இருந்தது. மதுரையில் இருந்த மொராக்கோ நாட்டுப் பயணி இபின் பதூதா, சுல்தான் கியாசுதீனின் அட்டூழியங்களைப் பற்றி நேரில் கண்டறிந்த தகவல்களை நமக்குத் தந்துள்ளார். அவர் கூறுகிறார்: "இது ஒரு வெட்கக்கேடான நடைமுறை, வேறு எந்த மன்னரும் இதைச் செய்வதை நான் கண்டதில்லை. இதனால்தான் கடவுள் அவனது முடிவை விரைவுபடுத்தினார்". மதுரை சுல்தானின் அதிகாரம் எதிர்க்கப்படாமல் இருக்கவில்லை. ஹொய்சாள மன்னரான மூன்றாம் பல்லாளர் 1342-ல் கர்நாடகத்திலிருந்து ஒரு பெரும் படையைத் திரட்டி கண்ணனூர்-குப்பம் போரில் சுல்தானின் படைகளைத் தோற்கடித்தார். ஆனால் துரதிர்ஷ்டவசமாக, சுல்தானால் முறிக்கப்பட்ட ஒரு போர்நிறுத்த ஒப்பந்தத்தில் அவர் ஏமாற்றப்பட்டார். சுல்தான் இந்துப் படைகளை ஆச்சரியமாகத் தாக்கி அழித்தார். மூன்றாம் பல்லாளர் சிறைபிடிக்கப்பட்டு, மதுரைக்கு இழுத்துச் செல்லப்பட்டார்; அங்கு அவரது உடல் மிகவும் இழிவுபடுத்தும் வகையில் அரண்மனை வாயிலில் தொங்கவிடப்பட்டது. பல்லாளருக்கும் மதுரை சுல்தானுக்கும் இடையிலான போராட்டத்தைப் பற்றி இபின் பதூதா இவ்வாறு விவரிக்கிறார்: "கியாசுதீனின் அரசுக்கு அருகில், முக்கியமான இந்து மன்னர்களில் ஒருவரான பல்லாளதேவரின் ராஜ்ஜியம் இருந்தது. அவனது படையில் 1,00,000-க்கும் மேற்பட்ட வீரர்கள் இருந்தனர், அவர்கள் முஸ்லிம் படையில் 6,000 வீரர்கள் மட்டுமே இருந்த மபர் நாட்டை வெல்ல விரும்பினர். குப்பம் மோதலில், பல்லாளதேவர் சுல்தானின் படைகளை முறியடித்தார், அவர்கள் தங்களின் தலைநகரான மதுரைக்குத் திரும்ப வேண்டியிருந்தது. பல்லாளர் அவர்களை மதுரைக்குத் திரும்பிச் செல்லச் சொன்னால், தான் தலைநகரை விட்டு விலகி இருப்பதாகக் கூறி அவர்களுக்குப் பாதுகாப்பான வழி தருவதாகக் கூறினார். எனவே, பல்லாளர் அவர்களுக்கு 14 நாட்கள் போர்நிறுத்தம் வழங்கினார். சுல்தானும் அவனது ஆட்களும் போர்நிறுத்தத்தை மதிக்காமல் கண்ணனூரில் இருந்த ஹொய்சாளப் படைகளைச் சூழ்ந்து கொண்டு ஆச்சரியமாகத் தாக்கினர். பல்லாளர் சிறைபிடிக்கப்பட்டார். அவன் அவனிடம் இருந்த அனைத்துச் செல்வங்களையும் பறித்துக்கொண்டான், பல்லாளர் கொடூரமாகக் கொல்லப்பட்டுத் தோலுரிக்கப்பட்டார். வைக்கோல் அடைக்கப்பட்ட அவரது தோல் மதுரை சுவரில் தொங்கவிடப்பட்டதை நான் நேரில் கண்டேன்". இதே காலகட்டத்தில், 1336-ல் விஜயநகர ராஜ்ஜியம் நிறுவப்பட்டது தென்னிந்திய வரலாற்றில் ஒரு திருப்புமுனையாக அமைந்தது. சுல்தானின் அடக்குமுறை ஆட்சியிலிருந்து நிலத்தை….2